In memoriam: Robert Visser

In memoriam: Robert Visser

In memoriam: Robert Visser

Een fijn mens. Een allemansvriend. Iemand die altijd positief bleef. Een verbindende factor in de vereniging. Het zijn slechts een paar van de kwalificaties die leden van het bestuur en de drumfanfare de afgelopen week noemden toen hen werd gevraagd naar hun herinneringen aan Robert Visser, een verenigingsmens pur sang. Er zijn weinig mensen die zich de afgelopen jaren met zo veel energie en passie voor Crescendo hebben ingezet als Robert, blijkt uit de verhalen die zijn medemuzikanten en -verenigingsleden over hem te vertellen hebben.

Robert werd in 1993 lid van Crescendo en begon te spelen bij de drumfanfare, waar hij verschillende instrumenten bespeelde, zoals de grote trom, de tenortrom en natuurlijk de sousafoon. De drumfanfare was het onderdeel van de vereniging waar zijn hart lag en waar hij zich al die jaren tomeloos voor zou blijven inzetten. Maar Robert bekommerde zich om meer dan alleen de drumfanfare, getuige zijn jarenlange lidmaatschap van het bestuur in zijn rol als secretaris. Sinds de laatste 24 uurs-marathon speelde hij ook op bastuba mee in het SBO. Hij had daar zichtbaar veel plezier in en het tekent zijn betrokkenheid bij alle geledingen van onze vereniging.

Die betrokkenheid uitte zich bijvoorbeeld in zijn werk voor het verenigingsbestuur. Als secretaris was hij volgens zijn oud-collega’s uit het bestuur nauwgezet en punctueel. Hij had bij vergaderingen altijd een dikke ordner bij zich met relevante documenten, zodat hij snel zaken kon terugzoeken. In discussies viel op dat Robert altijd oplossingsgericht dacht. Hij was ook iemand die goed hardop kon nadenken en wist waar hij het over had. Hij hadeen eigen, heldere kijk op de zaken. Als hij het ergens niet mee eens was, liet hij dat merken, maar niemand heeft hem ooit echt boos gezien. Binnen het bestuur speelde hij bij uitstek de verbindende rol waar hij door zovelen om wordt geprezen. Het mag geen geheim zijn dat het de laatste jaren wel eens niet zo soepel liep in het contact tussen drumfanfare en SBO. Maar Robert was binnen het bestuur nooit partijdig en heeft er volgens zijn collegabestuursleden de laatste jaren voor gezorgd dat deze geledingen van de vereniging weer een stuk dichter bij elkaar zijn gekomen.

Robert had zijn kwaliteiten als muzikant en bestuurslid, maar hij was bovenal een bijzonder mens. Een gezelligheidsmens. Een echt verenigingsmens. Bij de drumfanfare, waar hij zo lang zo actief was, viel zijn haast vaderlijke rol op. Hoewel hij nooit officieel de leiding in handen had, was hij bij de fanfare een centrale figuur. Hij was gek op de jonge leden, waar hij heel goed mee kon opschieten. Maar hij kon jeugdleden ook motiveren om actief te worden binnen de vereniging of met een geintje corrigeren. Iedereen bij de drumfanfare herinnert zich dat Robert vaak zei: ‘Heeft er iemand al lul tegen je gezegd vandaag?’ Robert hield van een gezellige nazit in Thialf, waar hij altijd Fanta dronk.
Hij zat daar dan met iedereen te geinen. Tijdens autoritten vroeger naar optredens stond er altijd Bassie en Adriaan op. Zijn nichtjes waren dan bij hem geweest en daardoor zat die CD weer in de auto. Iedereen van de fanfare wilde de Bassie en Adriaan-cd luisteren en wilde daarom met Robert meerijden naar een optreden. Bij iedere Sinterklaasintocht had Robert ook een standaardgrap. Dan riep hij met een hoog stemmetje ‘Sinterklaaaaaaaaaaaaas’ door zijn sousafoon. Hij deed dat al jaren en iedereen wist altijd dat het tijdens het optreden ging komen, maar toch moest iedereen elke keer weer lachen.

Naast een gezellige gangmaker was Robert ook een drijvende kracht achter de drumfanfare. Het is niet overdreven te zeggen dat hij degene is geweest die de fanfare de afgelopen jaren, ondanks moeilijke momenten, bij elkaar heeft weten te houden. Robert liet iedereen zijn of haar zegje doen, liet iedereen zich welkom voelen. Robert was een lid dat eigenlijk niet gemist mag worden.

In memoriam: Robert Visser

Geef een reactie