Henk Poort (Interview met) - Poort, Henk - Muziekvereniging Crescendo

Interview met... Henk Poort

In vorige afleveringen van "INTERVIEW MET" zijn steeds mensen aan het woord geweest die in meer of mindere mate bekend zijn in ons land door hun prestaties op het terrein van de muziek. Nu we echter spoedig over de drempel van het millennium zullen stappen en aan de vooravond staan van ons 100-jarig jubileum, is er een reden om enigszins van deze regel af te wijken. Dit heeft dan ook alles te maken met het Nieuwjaars-concert op 2 januari 2000, waarmee we ons jubileumjaar openen. Het is bij alle leden bekend, dat aan dit concert medewerking wordt verleend door Henk Poort. Van hem kunnen we zeggen dat hij inmiddels tot de meer bekende Nederlanders behoort. Ook buiten onze grenzen geniet hij grote bekendheid. Reden temeer om voor dit "Interview met" eens op bezoek te gaan bij HENK POORT.

Om tussen alle afspraken door een plaatsje in zijn agenda te kunnen reserveren, is het van belang om daar al in een vroeg stadium mee te beginnen. Na overleg leek het het beste om een afspraak te maken op het moment dat in het Rotterdamse Luxortheater de laatste voorstellingen draaien van de musical "Anatevka", hetgeen betekent: eind april 1999. Met Annelies Harms, gewapend met fototoestel, meldden we ons op het afgesproken tijdstip bij het Luxortheater. Aldaar voegde zich bij ons de journaliste Dijlan van Vlimmeren, alsmede een fotograaf van het Rotterdams Dagblad.
Langzaam verstreek de tijd, maar van Henk Poort geen glimp. Toen we de hoop bijna hadden opgegeven, stond hij plotseling voor ons met veel excuses: file. Gelukkig, het interview kon beginnen.

De bariton Henk Poort werd in 1956 geboren in Amsterdam. Hij studeerde aan het Sweelinck Conservatorium en bij Ettore Campogagliani in Italië. Al tijdens zijn studie won hij het eerste Christina Deutekom Concours.

Henk Poort zong in diverse operahuizen in Europa, waar hij een groot repertoire heeft opgebouwd, met rollen als Germont (La Traviata) en de titelrollen in Macbeth, Rigoletto en Nabucco van Verdi; de rol van Escamillo in Carmen van Bizet en verschillende operettepartijen.

In 1990 keerde hij terug naar Nederland om de rol van Jean Valjean in Les Misérables te vertolken. Vanaf dat moment heeft zijn carrière zich zowel op het gebied van opera als op dat van de musical ontwikkeld. In Nederland kreeg hij zijn grootste bekendheid als de titelrol-vertolker in The Phantom of the Opera. Ten tijde van dit interview viert hij triomfen als de melkboer Tevje in de nieuwe Anatevka-productie.

Nog slechts enkele voorstellingen, dan wordt het werkterrein weer verlegd naar een andere stad in Nederland. Erg betreuren doet het gezelschap dat niet, want de ruimte in de kleedkamers is toch wel wat kleinschalig in het Luxortheater. Zo'n 190 keer is de musical Anatevka al opgevoerd, nu resteren nog een aantal optredens in Den Bosch, Eindhoven en Utrecht.

Is het overigens nog leuk na 250 voorstellingen?

Jawel, hoor. Nou ja, iedereen heeft wel eens een dag geen zin om te werken en het wordt iedere dag een stuk moeilijker om hier naartoe te komen met al die lange files. Naar Eindhoven zal het helemaal erg worden. Gelukkig hoef ik niet zelf te rijden, maar je zit toch in de auto (en de file). Ik slaap wat onderweg of lees een beetje om de tijd te doden.

Welke van de musicals die je gespeeld hebt spreekt je het meest aan?

Alle rollen die ik gedaan heb vond ik erg leuk, want op het moment dat je ze gaat doen sta je er ook achter en dan is het ook leuk. Wat me van de musicals in ieder geval het meest na is gebleven, is Les Misérables. Hiermee heb ik veel goede ervaringen opgedaan, het was tenslotte mijn eerste musical in Nederland.
Op dat moment woonde en werkte ik in Duitsland, in de opera. Dat werken in Duitsland doe ik nog steeds, maar ik woon tegenwoordig in Nederland.
(Dan, met een lichte schittering in zijn ogen): ik heb daar ook mijn vrouw (Marjolein Keuning) ontmoet en leren kennen, dat zijn toch de fijne dingen in het leven.

Hoe kwam de doorbraak naar de musical?

Zoals ik al zei: ik werkte in Duitsland en in Nederland was zojuist een nieuw operablad op de markt gekomen, dat, hoe kan het anders, 'De Opera' heette. Mij werd gevraagd of ik voor dat blad een interview wilde geven en de presentatie wilde doen. Tijdens dat gebeuren zou ik dan tevens een optreden verzorgen. Het eerste exemplaar van 'De Opera' werd aan Christina Deutekom overhandigd, en natuurlijk heb ik daar gezongen. Dit verblijf in Amsterdam gaf mij de gelegenheid om mijn oude buurt weer eens te bezoeken. Ik ontmoette een oude vriend, een kapper, en gaf hem dat blad met interview en foto. Nu wil het geval dat ook de producent van Joop van den Ende bij die kapper komt en dat blad ziet. Zij had op dat moment nog steeds geen geschikte hoofdrolspeler voor die musical (Les Misérables), en zag mijn foto (ik had toen nog zwart haar en een baard). Zij zei: "Het type is het, als-ie nou nog kan zingen, dan hebben we hem." Ik werd gevraagd om auditie te komen doen en ben meteen aangenomen.

Is het moeilijk om tegelijkertijd te zingen en te acteren?

Dat zit in de opleiding op het conservatorium. Ik volgde daar de operaklas, waar ik ook acteerlessen heb gehad. Je kreeg ook balletlessen, schermlessen en dramatische vorming, ik heb het allemaal geleerd. Het is natuurlijk onzin om te zeggen dat je in opera niet acteert en in een musical wel. Of dat je alleen maar acteert als je een toneelstuk doet. In 'Anatevka' is het zo dat ik veel meer spreek dan zing, dat is iets heel nieuws voor mij. Je zou het kunnen zien als gesproken tekst acteren en zingend acteren.

Ik heb ze allemaal gezien, de musicals, maar 'Les Misérables' blijft mijn favoriet. Alhoewel ik 'Anatevka' ook als een zeer aangrijpend meesterwerk heb ervaren. Weet je al wat je na 'Anatevka' gaat doen?

Een heel groot concert in Krimpen aan de Lek! In ieder geval ga ik geen productie doen. Verder ga ik veel concerten doen, zoals een tiental kerstconcerten met een groot kinderkoor en orkest. Dan zijn er nog plannen voor een productie in Spanje. Nee, het wordt niet stilzitten, maar ook niet een zes of zeven voorstellingen in de week musicalproductie.

En het millennium?

Dat weet ik nog niet. Ik ben gevraagd om naar Cuba te vliegen en daar feest te vieren, maar dan ben ik bang dat ik op 2 januari niet tijdig terugben, dus dat doe ik maar niet.

Maar geen optreden?

Nee, ik treed niet op, gewoon lekker feestvieren.

En dan 2 januari: Krimpen aan de Lek. We hebben een fantastische sporthal, die helemaal in stijl zal worden omgebouwd en feestelijk versierd om een onvergetelijke opening van ons jubileumjaar te creëren. Toch is het een klein dorp in vergelijking met de vele grote steden in het hele land of bijvoorbeeld Ahoy', waar een veelvoud aan publiek komt. Hoe ervaar je dat?

Zingen is mijn vak en of ik dat nou doe in Krimpen aan de Lek of in de Scala van Milaan, dat maakt mij niet uit. Een sporthal is soms leuker dan een vol Ahoy'; nee, nee het maakt mij echt niet uit. Wat ik hiermee bedoel te zeggen is: mensen repeteren een jaar of een halfjaar om een concert te doen. Ze huren daarvoor een zanger of zangeres in en naar dat gebeuren wordt al die tijd uitgekeken. Dan werk je met wildenthousiaste mensen, die er echt ontzettend veel zin in hebben om van die voorstelling iets moois te maken, beter kun je het toch niet krijgen?

Carry Tefsen komt voorbij. In haar hand een plastic tas met een snelle hap. We hebben nog maar een paar minuten en ik wil nog zoveel weten, bijvoorbeeld: gaat er wel eens iets mis tijdens een voorstelling?

Ja, er gaat altijd wel eens iets mis. Hier, bij 'Anatevka' bijvoorbeeld, ging de boom een keer niet om... (denkt ernstig na) maar het is nooit zo geweest, dat we moesten stoppen voor de voorstelling. Een paar weken geleden moest de hele voorstelling van 'Miss Saigon' worden afgelast. De mensen zaten al drie kwartier in de zaal, maar de voorstelling is nooit begonnen, omdat de techniek het liet afweten.

Een paar jaar geleden was er in het stadion Feyenoord een feest, waarbij de drie baritons (Henk Poort, Marco Bakker en Ernst Daniël Smid) met het Rotterdams Philharmonisch Orkest optraden. Je nam toen plaats achter het drumstel. Heb je toen echt gespeeld of was het slechts playback?

Is dat zo? Het zou best kunnen, want ik ben 25 jaar slagwerker geweest.

Wat vind je het mooiste van dit beroep?

Ik vind het heerlijk om op toneel te staan. Of dat in een musical is of een opera, of een toneelstuk of operette, dat maakt me niet zoveel uit. Ik vind het gewoon lekker om op dat toneel te staan en dat ik in de bevoorrechte positie ben om dit vak uit te oefenen.

En het applaus?

Ja, heerlijk!!

Komen er na afloop van de voorstelling wel eens bezoekers in de kleedkamer?

Nou nee, er komen wel eens gasten of kennissen van me. Die laat ik dan meestal even in de artiestenfoyer zitten. Hier in Luxor kan dat zeker niet. In Carré heb ik een wat grotere kleedkamer, dan kan je ook je gasten wat beter ontvangen. Wel staan er soms mensen te wachten, die je bloemen overhandigen of een handtekening willen of een foto. Dat gebeurt wel, ja.

Word je daar nooit moe van?

Absoluut niet, wie krijgt er nou elke avond bloemen van z'n baas mee naar huis?

Is er iemand voor wie je zelf veel bewondering hebt, waarvan je veel geleerd hebt?

(Na enig nadenken): ik heb veel bewondering voor Joop van den Ende, die toch iedere keer weer het lef en de brutaliteit heeft om dit soort grote producties aan te gaan. Het gaat hem weliswaar al een hele tijd voor de wind, maar er zijn ook stukken, die niet zo goed lopen, die geen kassucces zijn. En toch steekt hij telkens weer zijn nek uit. Zoals bijvoorbeeld op de dag dat TV10 failliet ging: op die dag moest hij ook het contract tekenen voor Les Misérables. Dat behelsde zo'n 14 miljoen gulden. Dat moet je wel durven en hij doet het. Verder zijn er in dit vak veel mensen die ik bewonder, zoals Johnny Kraaykamp (sr.); die vind ik de beste acteur van Nederland, die man kan alles. Hij kan King Lear spelen, maar ook een komische rol doen. Daar heb ik enorm respect voor.

Heb je naast je vele optredens nog tijd voor hobby's?

Ik rij paard en speel een beetje gitaar. En ik heb slagwerk, maar ik woon midden in de Jordaan en om nou iedereen te amuseren met mijn slagwerk, dat lijkt me niet zo'n goed idee. En af en toe schilder ik een beetje, lekker kliederen met olieverf.

De fotograaf vraagt of het mogelijk is achter de coulissen wat foto's te nemen. Met enige terughoudendheid (die wij later overigens zeer goed begrijpen) reageert Henk Poort daarop, omdat de ruimte in de kleed- en schminkkamer erg klein is. Het lijkt meer op een grote werkkast. De fotograaf krijgt echter toestemming om daar (na het eten) wat foto's te maken. Ook Annelies en ik krijgen groen licht om een blik te werpen.
Als we een kwartier later naar de kleedkamer gaan, zien we dat er inderdaad heel weinig ruimte is voor de 'cast'. Overal rekken met kleding. Druk heen en weer lopende mannen en vrouwen van de make-up, van licht en geluid, van de muziek, maar ook Bea Meulman, Carry Tefsen, Jules Croiset en, in zijn kostuum van rabbijn gestoken Martin Käfig.

Nog even heeft Henk Poort gelegenheid om ons mee te nemen naar het toneel, waar we plotseling in het decor van de musical staan: de kar, de boom... Nog niemand in de zaal en het loopt al tegen half acht.

Terug bij de kleedkamers zijn we getuige van een langzame verandering van "gewone" mensen naar de karakters die in de musical 'Anatevka' zo grandioos worden neergezet. Je voelt ook de spanning oplopen naar het moment dat het doek opengaat.

De woorden van Henk Poort, dat de tijd die hij doorbrengt in de make-up, hem de gelegenheid geeft zich in zijn rol in te leven, zijn eigenlijk overbodig. Je weet het, je ziet het, je proeft het. Ik voel me bijna een voyeur. Kom, Annelies, wegwezen, een interview met Tevye staat niet in onze agenda.

We stappen uit de tijdmachine en staan ineens oog in oog met het talrijke publiek in de foyer. Zij gaan een fijne avond beleven... wij kunnen het weten. Maar, o, wat duurt het nog lang voor het 2 januari 2000 is.

Langzaam ontstaat de metamorfose naar Tevye

Door Nel Faro

Achternaam, voornaam

Poort, Henk