Een grootvader en een jongen, ergens in Rusland. Een houten huisje aan de rand van een donker bos. Een weiland met een vijver en een grote boom. De jongen speelt graag met zijn drie vrienden; een vogeltje, een eend en een kat. In het donkere bos ligt een grote, woeste, hongerige wolf op de loer. En schietgrage jagers! Maar het begint allemaal met Peter die het hek open laat staan...
Een verhaal dat je ademloos aanhoort alsof je een boek leest. Maar ditmaal zijn het niet je ogen maar je oren die het verhaal opslurpen. Iedereen in dit verhaal heeft een stem die je zult gaan herkennen. Voor de eend kwaakt een waggelende hobo, voor de wolf huilen de hongerige hoorns, voor de grootvader bromt een bezorgde fagot en voor Peter klimt er onverschrokken een heel strijkorkest over het hek. De klanken vertellen je het hele verhaal.
En dat komt allemaal door de zomer van 1935. Prokofieff bezoekt dan met zijn gezin alle muziek- en theatervoorstellingen in het kindermuziektheater van Natalia Satz. De componist is gefascineerd door het opgewonden jeugdige publiek en door de grappige sprookjesverhalen. Natalia Satz is zeer vereerd met de bezoeken van de bekende componist en vraagt of hij een muzikaal verhaal wil schrijven voor kinderen. Hij wordt meteen enthousiast en ze gaan samen aan het werk. De tekst zal worden voorgedragen door een verteller. Een jonge dichteres, Nina Sakonskaya, doet een tekstvoorstel op rijm. Prokofieff reageert afwijzend: 'Veel teveel rijmwoorden. De woorden zullen de luisteraartjes afleiden van de muziek in plaats van haar te helpen verstaan. Ik schrijf het zelf wel', luidt zijn reactie. En Prokofieff gaat aan het werk.
Een week later spelen ze samen hun eerste geïmproviseerde uitvoering voor een aantal kinderen. Sergej achter de piano en Natalia als verteller. De kinderen zijn zo opgewonden dat Prokofieff tot drie maal toe de afsluitende mars van de jagers moet spelen. Het muzieksprookje Peter en de Wolf slaat overal in als een bom. Balletten, poppenshows, televisiefilms, een Walt Disney tekenfilm. Beroemdheden als Mia Farrow, Sean Connery, David Bowie, Leonard Bernstein, Ko van Dijk, Prinses Irene, Joost Prinsen, Leoni Jansen, Jules Deelder, Paul de Leeuw en drie generaties Prokofieff gaven hun stem al eens aan het verhaal. En nu kan ook Edwin Rutten aan deze lijst worden toegevoegd. Een ding blijft echter altijd hetzelfde: de prachtige en beeldende muziek van Sergej Prokofieff. Op tournee door West-Europa kwam hij in Parijs terecht, waar hij met zekere hartelijkheid ontvangen werd door een collega-emigré, de choreograaf Diaghilev. Hun daaropvolgende samenwerking resulteerde in drie balletten, Le chout, Le pas d'acier en L'enfant prodigue.